الاحوازبیانه هاجهانحقوق بشردیدگاه‌هاعكسگزارش هاملل تحت ستم

اعتراضات مردمی ۱۴۰۴ علیه رژیم ایران و بحران مشروعیت حاکمیت

مرکز حقوق بشر احواز – بریتانیا، بر اساس اطلاعات میدانی و منابع معتبر، اعتراضات مردمی در اکثر شهرها تا شب پنج‌شنبه ادامه داشته است. رژیم ایران با به‌کارگیری گسترده نیروهای امنیتی، تعطیلی حدود ۲۵ استان و تشدید حضور نظامی در خیابان‌ها تلاش کرده است اعتراضات را مهار کند، اما نتوانسته مانع تجمع گسترده و مستمر مردم شود. این وضعیت نشان‌دهنده ناتوانی حاکمیت در پاسخ‌گویی به مطالبات مدنی و مشروع مردم بدون توسل به خشونت است.

نیروهای امنیتی با شلیک مستقیم، ضرب‌وشتم و بازداشت‌های خودسرانه، حق تجمع مسالمت‌آمیز را به‌طور جدی نقض کرده‌اند. اعتراضات در شهرهایی مانند کوهدشت، دورود، اصفهان، فولادشهر، اراک، کرمانشاه، فسا، همدان، فارسان، مشهد، باغملک، بابل، کیش، اسدآباد، نهاوند، سبزوار و کوه‌چنار، و همچنین در سرزمین احواز، که بیش از یک قرن تحت حاکمیت مرکزی رژیم‌های گذشته و رژیم کنونی بوده است، به‌طور گسترده ادامه داشته است. دست‌کم سه معترض جان خود را از دست داده‌اند: شایان اسدالهی، امیرحسام خدایاری‌فرد و داریوش انصاری بختیاروند.

خشونت علیه معترضان غیرمسلح همچنان ادامه دارد و زندگی دیگر معترضان با تهدید جدی مواجه است.

سکوت رهبر رژیم ایران در برابر اعتراضات گسترده و هشدارهای برخی مقامات و چهره‌های پیشین حکومتی نسبت به تشدید بحران و نارضایتی عمومی، عمق بحران مشروعیت و ناتوانی ساختار حاکم در پاسخ به مطالبات مردم را نشان می‌دهد. این وضعیت بیانگر آن است که سرکوب و خشونت دیگر قادر به کنترل خشم عمومی و اعتراضات گسترده نیست.

اعتراضات در بسیاری از شهرها ریشه در سرکوب سیاسی و بحران‌های اقتصادی، از جمله افزایش قیمت ارز دارد، در حالی که در احواز و دیگر مناطق غیر فارس، ناشی از تبعیض ساختاری، فقر تحمیلی، فساد گسترده و نقض سیستماتیک حقوق بنیادین شهروندان است. بخش قابل توجهی از این محرومیت‌ها نهادینه شده و وعده‌های انقلاب، از جمله وعده‌های روح‌الله خمینی درباره عدالت، رفع تبعیض، بهبود معیشت و تأمین خدمات عمومی، هرگز محقق نشده است.

با وجود منابع عظیم انرژی، احواز دومین سرزمین گازی و چهارمین سرزمین نفت‌خیز جهان است، اما ملت عرب احواز طی دهه‌ها با فقر، محرومیت و نبود زیرساخت‌های اساسی مواجه بوده‌اند. این وضعیت نقض آشکار حق بهره‌مندی برابر از منابع طبیعی و حق تعیین سرنوشت آنان را نشان می‌دهد و به گسترش بیکاری، نابرابری و نارضایتی گسترده منجر شده است، در حالی که وعده‌های اولیه انقلاب برای برقراری عدالت اجتماعی و ارتقای کرامت انسانی در عمل تنها یک ادعای توخالی و فریب‌آمیز بود.

گزارش از:
فيصل عساکرة
مرکز حقوق بشر احواز – بریتانیا
وب‌سایت: www.acfh.info
تاریخ: ٢ ژانویه ۲۰۲۶ / ١٢دی ۱۴۰۴

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا